چرا ابرو داریم؟
کارت خوب: یافته های جدید زیست شناسی تکاملی نشان میدهد که تکامل ابروهای متحرک در انسان های مدرن، ابزاری حیاتی برای برقراری ارتباطات اجتماعی، نمایش احساسات پیچیده و حتی پروسه شناسایی چهره بوده که نقش برجسته ی در بقای گونه ما ایفا کرده است.
تینا مزدکی_ما معمولا فراموش می نماییم که ابروها اصلاً وجود دارند؛ آنها بدون سر و صدای زیاد بالای چشم ها جای گرفته اند، تا آن زمان که ناپدید شوند. تراشیدن ابروها چهره را به گونه ای عجیب ناآشنا و غیرقابل شناسایی می کند. این پریشانی بصری به ما می گوید که ابروها بسیار فراتر از آن چه آگاهانه درک می نماییم، برای ما کارآیی دارند.
برای مدت طولانی، توضیح استاندارد برای وجود ابروها ساده بود: آنها به دور نگه داشتن عرق و آلودگی از چشم ها کمک می کنند. این مساله تا حدی درست است، اما در زیست شناسی تکاملی، توضیحاتی که بدیهی به نظر می رسند اغلب ناقص هستند. با نگاه دقیق تر محققان، تصویری غنی تر پدیدار شده است. ترکیب شواهد فسیلی، کالبدشناسی صورت و روان شناسی تجربی نشان میدهد که ابروها فراتر از محافظت صرف، عمل می کنند.
وقتی چهره های انسانی تغییر کردند برای درک ابروها، باید از تغییر گسترده در تکامل انسان شروع نماییم که طی آن صورت گرفتار دگرگونی کامل شد. انسان های اولیه (مانند انسان هایدلبرگی یا نئاندرتال ها) دارای برجستگی های استخوانی ضخیم و پیوسته ای بالای چشم ها بودند. این ساختار احیانا محافظت قابل توجهی از چشم ها در مقابل ضربات مکانیکی و تعریق فراهم می کرد.
اما انسان های مدرن مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند. در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۹ در نشریه «Nature Ecology & Evolution» انتشار یافت، محققان مجموعه ای هماهنگ از تغییرات را در انسان هوشمند (Homo sapiens) مستند کردند که شامل کاهش برجستگی استخوانی پیشانی و عقب نشینی میان صورت (ناحیه اطراف بینی و گونه ها) بود. این تغییرات سبب شد با کاهش توده استخوانی سنگین، بافت نرم بالای چشم ها دامنه حرکتی وسیعی پیدا کند و ابروها بتوانند به گونه ای که پیشتر محدود بود، بالا بروند، گره بخورند و قوس پیدا کنند.
ابروها بعنوان سیگنال های اجتماعی قانع کننده ترین پاسخ برای هدف ابروها در مطالعه ای در سال ۲۰۱۸ ارایه شد که صورت انسان را بعنوان ابزاری برای ارتباطات اجتماعی تعریف مجدد کرد. نویسندگان استدلال می کنند که برجستگی استخوانی پیشانی در انسان های اولیه ممکنست سیگنالی ایستا برای تسلط یا تهاجم بوده باشد، اما انسان های مدرن بشدت به سیگنال های پویا متکی هستند.
یک حرکت جزئی ابرو می تواند اطلاعات زیادی را منتقل کند:
بالا بردن سریع: نشانه شناختن یا سلام دادن. بالا بردن طولانی: نشانه شوکه شدن. گره کردن: نشانه نگرانی یا سردرگمی. کمانه کردن نامتقارن: نشانه شک و تردید. این سیگنال ها سریع و کم هزینه هستند و در وضعیت نوری مختلف به خوبی منتقل می گردند. مهم تر از آن، جعل این سیگنال ها به گونه ای متقاعدکننده دشوار است، که آنها را برای حفظ اعتماد در گروههای اجتماعی مفید می کند. همان گونه که گروههای انسانی بزرگ تر و متکی به یکدیگر شدند، توانایی برقراری ارتباط با حالت های ظریف عاطفی ارزشمندتر شد.
ابروها و شناسایی چهره در مطالعه ای که در سال ۲۰۰۳ در نشریه «Perception» انتشار یافت، محققان به نتیجه ای رسیدند که هنوز هم مردم را شگفت زده می کند. آنها با استفاده از نرم افزار فتوشاپ، یا «چشم ها» و یا «ابروها» را از تصاویر چهره های آشنا حذف کردند. در صورتیکه شهود ما می گوید حذف چشم ها باید شناسایی چهره را دشوارتر کند، نتایج نشان داد که حذف ابروها سبب افت شدیدتر در عملکرد شناسایی چهره توسط شرکت کنندگان شد.
توضیح این پدیده در نوع اطلاعاتی است که هر خصوصیت ارائه می کند. چشم ها بسیار متغیر هستند (پلک می زنند، می چرخند و جهت نگاه را تغییر می دهند)، اما ابروها اطلاعاتی پایدارتر با کنتراست بالا درباره ی شکل، ضخامت و تقارن چهره ارایه می دهند که به مغز در پردازش هندسه و «تجزیه» سریع هویت چهره کمک می نماید.
ابروها بخشی ضروری از زیست شناسی انسان هستند. بله، آنها هنوز نقش محافظتی پایه را ایفا می کنند، اما بر روی آن، نقش جدیدتر و متمایزی لایه گذاری شده است که به ما اجازه می دهد:
احساسات را سریع و دقیق نشان دهیم. با ظرافت در تعاملات اجتماعی حرکت نماییم. یکدیگر را با دقت شگفت آوری شناسایی نماییم. این خصوصیت ها به قدری اهمیت دارند که با ناپدید شدن آنها، چهره «اشتباه» به نظر می آید. از نظر تکاملی، این یک نشانه بزرگ است؛ خصوصیت هایی که اهمیت کمی دارند معمولا از بین می روند، اما ابروها برعکس عمل کرده اند: آنها تعریف شده تر، متحرک تر و از نظر عملکردی با نحوه ارتباط و ادراک ما یکپارچه تر شده اند.
منبع: forbes
منبع: كارت خوب
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب